De marginale driehoek

Als ze me vragen waar ik woon zeg ik al 2 jaar (met lichte schroom) "Aarschot".
Als je dan een "que" krijgt probeer je het met "het Hageland ge weet wel".
Na een niet begrijpende blik ga ik verder met "in de buurt van Werchter (Werchter zoals in Rock-Werchter)".
Nog niet?
"Tussen Leuven en Diest?"
En als er dan nog mensen zijn die hun wenkbrauwen optrekken en hun voorhoofd fronsen dan laat ik horen dat ik eigenlijk feitelijk in "de marginale driehoek" woon.
Een blik vol ongeloof, een meewarig knikje, een grijns, ... ik heb het allemaal al gezien. De aars-schot-grapjes hebben we ook al gehoord.

Neen lieve mensen het wonen in Aarschot is absoluut OK.

Aarschot wordt niet voor niets de "parel van het Hageland" genoemd. Het is hier schoon (zoals in mooi), er is actie voor jong en oud (en dan heb ik het niet over "de zaal" maar wel over de kinderhoogdag, en fietseling en het CC Gasthuis) enz ...

Voor wie van wandelen en/of fietsen houdt: zeker de moeite waard!!

Trouwens dat van "de marginale driehoek" stond een hele tijd op Wikipedia:

"De marginale driehoek is een volkse benaming voor het geografisch gebied in Vlaams-Brabant tussen Diest, Aarschot en Tienen, maar niet zelden worden gehuchten aan de rand ook gerekend tot de driehoek. Inwoners zijn vaak het onderwerp van spot in de stad Leuven en worden dikwijls (ten onrechte) gerekend tot de lagere sociale klasse.

Het stereotype omtrent de plaatselijke cultuur is dat zij vooral draait rond voetbal, het ombouwen ("tunen") van wagens en uitgaan waarbij de uitgaanstendensen gevolgd worden (gabberen, hakken, jumpen). Het jumpen (is trouwens groot geworden binnen de marginale driehoek, voornamelijk in de Stadsfeestzaal in Aarschot (ook wel 'De Zoal' genoemd). De jeugd heeft verder een voorkeur voor merkkledij, designerdrugs zoals ecstasy en is laaggeschoold, althans, zo wil het cliché.

De legende wil dat Napoleon voor hij de slag van Waterloo aanving alle manschappen verzocht die niet geschikt waren voor de veldslag (i.e. die te dom waren) om zich hier terug te trekken"


Afbeelding via Google maps (Jakkes): http://mw2.google.com/mw-panoramio/photos/small/1283836.jpg

de fietseling

Eerst kreeg dochter een grotere fiets en oefenden we een week lang om recht, evenwichtig en veilig te rijden.


Toen togen we naar de fietshandelaar om voor mezelf een spiksplinterniuw exemplaar uit te kiezen.
"Hij moet goed bollen en verder ken ik er niets van." antwoordde ik op zijn vraag naar wat ik juist zocht.
Het werd niet het heel erg mooie matzwarte model maar wel iets met zilvergrijs en oranje en blauw dat er erg sportief uitziet en niet veel onderhoud nodig heeft.
Enfin, hij bolt goed, dus is hij OK.

En dan werd het zondag en keken we erg veel met een bedenkelijk gezicht naar de grijze stapelwolken.
We besloten de fietseling te laten voor wat het was maar dat viel buiten de strakke planning van onze dochter. Ze had een andere fiets, ze had veel geoefend, kortom, weer of geen weer: ze moest en zou de fietseling rijden!

Dus togen we naar een vertrekpunt, en deden vervolgens een erg mooi uitgestippelde verkenning van de omgeving per fiets.
De jongens zaten in fietsstoel en fietskar, de dochter trapte en zong en genoot.

Het ongelofelijke werd waar. De dochter bleef doorgaan en fietste die dag 30 km. Ze had zelfs nog de energie om tussendoor van hot naar her te rennen en op een springkasteel te gaan hotsen en botsen.

Van een onzekere fietsster werd ze op slag een ervaren koerser (OK, dat is overdreven, maar toch ...).

Volgend jaar doen wij weer mee!

Afbeelding en meer info: http://www.fietseling.org/start.htm

orde van de hagelanders

Naar jaarlijkse gewoonte sloeg de Orde van de Hagelanders zijn tenten op in Aarschot.
We namen niet ons "stalen Ros" maar ons "7-persoons-harnas-op-wielen" en brachten een bezoek aan hun middeleeuws kampement.

De kinderen keken hun ogen uit en deden de gevleugelde uitspraken:
"Schoenen maken van zo een leren lap?"
"Eten die mensen dàt?"
"Wow, een écht harnas, mag ik eens voelen?"
"Krijg ik een zwaard?"
"Is dat een écht echt kanon?"
"Ooh ik wil ook een schapenpels."
"Waarom lopen die hier zo raar gekleed?"
"Hebben ze hier ook ijsjes?"
"Waarom steekt die meneer dat in het vuur en klopt die daar dan op?"
"Ik ben bang".

Geneeskrachtige kruiden, schoenenmaken, een smid die pijlpunten maakt, de was doen, de afwas doen, pottenbakken, kleren maken, een gevecht met kanonnen en pijl en boog en zwaarden en mensen die neervielen (ze waren aan het "alsoffen"), ...
We kochten een verhaaltje bij de verhaaltjesverteller, zagen hoe kinderen met touw en vlot een vijver overraakten, ...

Alleen was het voor onze jongens nét iets te veel van het goede toen de kanonnen begonnen te knallen.

Een absolute aanrader (en mét gratis oordopjes voor de kinderen)!

Afbeelding en info: http://www.hagelanders.be/

recital balletschool

De voorbije week stond voor de dochter in het teken van ballet.

Eerst nog enkele repetities deze week en dan op vrijdag en zaterdag zette ze haar beste beentje voor op het balletrecital.

Natuurlijk was het geweldig. Ze straalde, ze genoot, ze was absoluut in haar element (en dus straalden en genoten wij mee).

Ze deden op hun niveau (pre-dans) zowaar een Quickstep en schudden als volleerde Mowgli-meisjes met hun poepjes op de tonen van The Bare Necessities/als je van beren leren kan.

Trouwens, voor wie denkt, pfff ballet, waar is dat goed voor?
Wel, hier was het goed voor een heel erg grote portie zelfvertrouwen, elegantie en vriendschap.

Ik zei het nog ...

Naar aanleiding van ons onvindbaar zijn mailde ik naar de stadsdiensten met de vraag iets aan die situatie te doen. Ik vertelde dat iedereen steeds maar weer verkeerdelijk een klein zandwegje inreed en dat we daar helemaal niet wonen maar iets verderop (onvindbaar).

De verloren post is uiteraard vervelend, de herinneringen die we dan wél (meestal met extra administratieve kosten) ontvangen zijn dat ook.
Dat de wijkagent ons niet dadelijk vond is frappant.
De meeste GPS-systemen vinden ons ook niet.
De nummering van de huizen is geheel onlogisch en klopt dus van geen kanten.

Wat als we inderdaad eens een interventie van de hulpdiensten nodig hebben (volgens onze wijkagent vinden die ons zeker niet)?

Gisteren dingdong: een man van de stadsdiensten om het probleem te bekijken en te bespreken.
Ik vraag hem eerst even op de man af of hij het goed gevonden heeft.
Neen dus, hij was het zandwegje ingereden.
Zucht.

Binnen enkele weken zou er een extra bordje staan dat meer duidelijk schept.
Wordt hopelijk niet vervolgd (en opgelost met het bord) ...

PS. We wonen dus echt wel in een gewone straat met gewone huizen, het moeilijke is dat de straat wat slingert op de grens tussen 2 gemeentes ...

aan de leveranciers

Als we telefonisch zeggen dat je beter onze aanwijzingen volgt ipv dat wat de GPS zegt, geloof ons dan.
Als we zeggen dat je het straatnaambord aan het zandwegje moet negeren, doe dat dan ook.
Als je beweert dat jou GPS ons huis absoluut zal vinden kom dan niet klagen als je dan toch in het zandwegje beland en een halve km achteruit moet rijden met een vrachtwagen (om vervolgens te moeten telefoneren omdat je het niet vindt). Een verwittigd man ...

En neen, wij vinden de situatie ook niet ideaal, en neen, WIJ kunnen er ook niets aan doen, en ja we hadden u verwittigd.

Zoals de wijkagent ons al zei: "Madammeke, ik hoop dat gij nooit de hulpdiensten gaat moeten bellen want die vinden u niet ..."

Vertel mij al uw problemen, nu!

Ik kom aan op het containerpark.
Weegbrug op, weegbrug af, koffer open: plastic buizen, vezelplaat, tegelafval, ... ik begin uit te laden en te slepen.
Naast mij een koppel.
Ze beginnen te vertellen over "ons ma" die niks kon weggooien (nondedju).
Ik probeer te doen alsof het me geen fluit interesseert (wat ook het geval is) maar het helpt niet.
Ze blijven maar doorgaan en sakkeren op ons ma (dedomme). "Nu ligt ze deronder en mogen we de rommel nog opkuisen ook nondedju). En madam, wat vindt gij ervan? Mensen die niks weggooien ge zou er toch iets van krijgen. Nog zeker 8 keer gaan we mogen op en afrijden (dedju)."
Ik antwoord niet, ik kijk niet maar ze geven niet op.

Hop, naar de pampercontainer.
Een moeder stopt, begint pampers uit te laden en begint tegen mij te klagen over de kleine die zoveel pampers vuil maakt en dat het geld niet op hare rug groeit en ze slaapt niet goed.

Zucht zeg, heb ik in het vet en groot
"VERTEL MIJ AL UW PROBLEMEN, NU!!"
op mijn voorhoofd staan?